Is de kinderdoop Bijbels? - Proselietendoop

Is de kinderdoop Bijbels? – Deel 3

Proselietendoop

In mijn vorige blogpost Is de kinderdoop Bijbels? - Deel 2  schreef ik over het geloof dat wel persoonlijk is maar niet individualistisch. Het geloof is niet alleen relevant voor degene die gedoopt wordt maar is van invloed op de hele gemeenschap waar hij deel van uitmaakt. We lezen dan ook meerdere keren in de Bijbel dat het complete huishouden wordt gedoopt, inclusief de kinderen en de slaven. Dat is inherent aan het Griekse begrip ‘oikos’, ‘huis’ of ‘huisgezin’. Denk aan Lydia en haar huisgezin in Hand. 16. Denk ook aan de gevangenisbewaarder in Filippi in hetzelfde hoofdstuk en het huisgezin van Stefanas in 1 Kor. 1. Of er in al deze situaties ook kinderen waren is minder van belang want het gaat om het Bijbels principe dat de doop niet slechts de individuele gelovige betreft maar heel zijn gemeenschap of gezin, al naar gelang de leden van dit huishouden. Dit past in het Bijbelse gemeenschapsdenken dat iedere gelovige deel uit maakt van een collectief in het kader van het verbond dat God met Zijn volk sluit. Daarom moest Abraham alles wat mannelijk is, besnijden als teken en zegel van Gods verbond omdat ook voor hen Gods belofte van zegen geldt. Daarom is het in N.T. de doop het teken en zegel van Gods genadeverbond voor allen die binnen de gemeenschap van het huisgezin vallen en, breder, de christelijke gemeente als huisgezin van God.

De kinderdoop komt dus niet uit de lucht vallen maar vond zelfs al plaats in het O.T, namelijk bij de Proselietendoop. Wanneer een niet-Jood zich bij het volk Israël wilde voegen en de God van Israël wilde dienen, werd hij gedoopt. En niet alleen hij maar heel zijn gezin, tot de kleinste kinderen toe omdat in de Joodse opvatting het huisgezin één is en het geloof van de vader gezaghebbend is voor allen. De apostelen waren dus vertrouwd met de gezinsdoop – en daarmee de kinderdoop. Deze lijn zetten zij voort wanneer iemand tot het geloof in Jezus Christus kwam.