Is de kinderdoop Bijbels? - Verbond tegenover individualisme

Is de kinderdoop Bijbels? – Deel 4

Het verbond tegenover individualisme

Het komen tot het geloof in Jezus is in de Bijbel duidelijk iets dat niet alleen van invloed is op degene die gelooft, maar dat in het Oude en Nieuwe Testament betrokken wordt op heel het gezin, het hele huishouden, inclusief de kinderen en de slaven. Tegen hen die geloven, zegt Petrus met Pinksteren in Jeruzalem: ‘Want voor u is de belofte en voor uw kinderen en voor allen die verre zijn, zovelen als de Heere onze God ertoe roepen zal’ (Hand. 2:39). Petrus dacht als godvrezende Israëliet in termen van het verbond, van Gods volk, van gezin en familie. Hij kende ongetwijfeld de proselietendoop waar ik het in mijn vorige post Is de kinderdoop Bijbels - Deel 3 over had en waarbij ook de kleine kinderen werden gedoopt. Ook hij ziet het geloof in Jezus Christus als een persoonlijke zaak, maar hij vult dat niet individualistisch in. Hij is geen kind van onze tijd maar een kind van Gods verbond. Voor Petrus geldt dat Gods belofte ook voor de kinderen geldt en zij opgenomen zijn in de kring van Gods verbond. We kunnen daarom Petrus alleen de geloofsdoop in de schoenen schuiven wanneer we het Nieuwe van het Oude Testament losmaken en doen alsof Petrus zijn hele Joodse denken radicaal aan de kant schuift. Maar dat is natuurlijk niet zo en strijdt met de voorbeelden van gezinsdoop die ik genoemd heb in mijn blogpost over de proselietendoop. Is de kinderdoop Bijbels - Deel 3 Het strijdt ook met de benamingen die het N.T. geeft aan Christus’ gemeente, namelijk dat zij het volk van God is en het ene lichaam van Christus. We worden tot één lichaam gedoopt en worden tot één persoon. Daar past geen individualistisch denken bij, wel het verbondsdenken.

Het verbond speelt in het Nieuwe Testament net zo’n grote rol als in het Oude. Het belangrijkste verschil is dat Christus in het Nieuwe Testament geopenbaard wordt als de beloofde Messias uit het Oude Testament en dat nu de zaligheid ook voor niet-Joden is. Maar de gedachte en het wezen van het verbond als zodanig is niet veranderd. Dat betekent dat het God is die Zijn genade onverdiend aan zondige mensen geeft en hen de zaligheid belooft. Het verbond gaat van God uit en van Zijn belofte. De zaligheid begint niet bij onszelf, ons geloof of ons antwoord op Gods Evangelie. Het begint niet bij een bijzondere ervaring of gevoelvolle beleving. Het begint bij God Die Zijn verbond sluit met mensen én hun kinderen. Daarom bereidt God lof uit de mond van kleine kinderen en zuigelingen (Ps. 8:3), zoals Jezus in het N.T. aanhaalt. Daarom zegt Hij dat niet alleen Zacheüs, maar dat heel zijn huis gered is, aangezien Zacheüs een zoon van Abraham is, een kind van het verbond. Niet alleen Zacheüs maar heel Zijn huis ontvangt Gods zaligheid (Luk. 19:9).

Alleen wanneer we de geloofsdoop individualistisch invullen en losmaken van de Bijbelse noties van Gods verbond, Gods volk en de gemeente als huisgezin van God, kunnen we haar staande houden.